Διαβάζω μια το κείμενο των αδελφών Νταρντέν και μια τις οργισμένες ανακοινώσεις για την ΕΡΤ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, της Ενωσης Σκηνοθετών-Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου, της Ενωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ, ακόμα και της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, που ο πρόεδρος της ήταν μέλος του παυμένου Δ.Σ. της. Και μελαγχολώ.
«Η πολιτιστική εξαίρεση ήταν απαίτησή μας», λένε οι Βέλγοι Νταρντέν. «Πετύχαμε, πέτυχε η Ευρώπη, πέτυχε ο πολιτισμός. Η τέχνη είναι το κλειδί του μέλλοντός μας, της δημοκρατίας μας. Δεν είναι ένα εμπόρευμα σαν τα άλλα». Και ευχαριστούν για την πίεση που άσκησαν στην Κομισιόν τη γαλλική, βελγική και ρουμανική κυβέρνηση (εκεί την κινηματογραφική τους άνοιξη την προσέχουν, φαίνεται) και, φυσικά, το Ευρωκοινοβούλιο. Ανήσυχοι και επιθετικοί είχαν πάει την Τρίτη στο Στρασβούργο για να λογαριαστούν με τον Μπαρόζο ο Κώστας Γαβράς, η Μπερενίς Μπεζό (φωτ.), ο Λουκάς Μπελβό και ο Ράντου Μιχαϊλεάνου. Τα κατάφεραν. Αλλα από ό,τι φαίνεται ακόμα και μετά τη νίκη τους οι Ευρωπαίοι κινηματογραφιστές δεν χαλαρώνουν. Σκληρά καρύδια. «Θα επαγρυπνούμε και σε όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων» επιμένουν οι Νταρντέν «για να μη διακινδυνεύσει η νίκη μας. Η μάχη συνεχίζεται».
Κι εμείς εδώ στη μιζέρια και την απομόνωσή μας. Στο γκρέμισμα και των λίγων κατακτήσεων. Στον κινηματογράφο και τον πολιτισμό να γίνονται τα εύκολα θύματα μιας μεταρρύθμισης που μόνο σε μπαλκόνια «σπάει αυγά». Και μας τα πετάει στο πρόσωπο.
Βένα Γεωργακοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου