Δεν είναι ότι το ‘χει η μοίρα μας, δεν φταίει η κακοτυχία και η κακοδαιμονία, αλλά η αιώνια ανοργανωσιά, η προχειρότητα, το άρπα κόλλα, η ολιγωρία του Δημοσίου. Αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί που ακυρώνονται, μελέτες που δεν γίνονται με τις σωστές προδιαγραφές, ευρωπαϊκά κονδύλια που χάνονται ή δεν εκταμιεύονται στην ώρα τους, αναβολές και κακοτεχνίες των εργολάβων, δικαστικές διαμάχες ανάμεσα στους εμπλεκόμενους φορείς και ό,τι άλλο φαντάζεται κανείς στοιχειώνουν πολύπαθα κτίρια. Αντί για σύγχρονα μουσεία, έχουμε νέα γιοφύρια της Αρτας.
Για την επέκταση της Εθνικής Πινακοθήκης τα ερωτήματα είναι πολλά. Γιατί χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία για τον υδροφόρο ορίζοντα από την εποχή της κατασκευής του παρακείμενου σταθμού του μετρό «Ευαγγελισμός»; Γιατί επεκτείνεται σε τρία υπόγεια και όχι σε ύψος, ενώ είναι γνωστό ότι από κάτω βρίσκεται η κοίτη του Ιλισού; Πότε θα γίνουν νέες μελέτες; Πόσο θα αλλάξουν τα αρχικά σχέδια; Θα προλάβουν την προθεσμία των κονδυλίων του ΕΣΠΑ; Και, το κυριότερο, πόσο θα κοστίσει όλη αυτή η ανατροπή και πόσο θα καθυστερήσουν οι εργασίες;
Η ειρωνεία είναι ότι στα αρχικά σχέδια προβλεπόταν και η διαμόρφωση ενός κήπου με νερά που θα παρέπεμπε στον αρχαίο Ιλισό (παραλείφθηκε για να μειωθεί το κόστος). Οπως φαίνεται όμως, το ποτάμι που ύμνησαν ποιητές και μουσικοί εκδικείται…
Παρή Σπίνου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου